Strona główna Aktualności Aktualności: Polska Najpopularniejsze choroby w rolnictwie

Reklama

Reklama

08 Mar
Najpopularniejsze choroby w rolnictwie
Napisała AgroMY |
Opublikowane w Aktualności: Polska
 
rozmiar czcionki zmniejsz rozmiar czcionki zwiększ rozmiar czcionki
Oceń ten artykuł
(0 głosów)

 

Rolnicy to grupa zawodowa szczególnie narażona na liczne choroby. Do największej grupy chorób, na które zapadają rolnicy należą choroby odzwierzęce, niektóre bardzo groźne bo kończące się śmiercią. Warto wiedzieć, na co można być narażonym i jak zapobiegać zarażeniu. Oto kilka porad.

 

 

Główne źródła chorób zawodowych

Choroba zawodowa rolnicza, w myśl artykułu 12 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, to choroba, która powstała w związku z pracą w gospodarstwie rolnym i objęta jest wykazem chorób zawodowych. Wykaz chorób zawodowych stanowiący załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 132, poz. 1115), zawiera 26 chorób lub grup chorobowych.

 

Do chorób zawodowych, na jakie najczęściej zapadają rolnicy, należą: choroby układu oddechowego - dychawica oskrzelowa, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, a także uczuleniowe zapalenie skóry oraz kleszczowe zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych.

 

Choroby zawodowe u rolników wykrywane są bardzo rzadko, głównie z powodu braku systematycznych badań profilaktycznych. Wiele chorób rozwija się w początkowej fazie bez wyraźnych objawów, a pacjenci zgłaszają się do lekarza najczęściej zbyt późno. Przyczyny wystąpienia chorób zawodowych nie uległy zmianie - są to głównie narażenie na pył rolniczy oraz kontakt ze zwierzętami domowymi i dzikimi, w tym ukąszenia przez kleszcze. Jednymi z częściej występujących chorób zawodowych rolników są choroby odzwierzęce.

 

Chorobami odzwierzęcymi są takie choroby zakaźne i pasożytnicze, którymi człowiek może zarazić się od zwierząt chorych lub będących nosicielami pasożytów, prionów, wirusów, bakterii, grzybów.

 

Schorzenia te są bardzo niebezpieczne, z trudnymi do wyleczenia powikłaniami, czasem powodującymi trwałe kalectwo, a nawet śmierć.

 

Najpopularniejsze choroby

 

Tabela 1. Charakterystyka niektórych chorób odzwierzęcych:

 

Nazwa choroby

Skąd się bierze?

Objawy

Skutki

Jak zapobiegać?

Pryszczyca

Zakażenie wydzielinami lub wydalinami chorych zwierząt, spożywanie skażonego mięsa i mleka

Gorączka, dreszcze, bóle głowy i mięśni, spadek ciśnienia, pęcherzyki ropne na skórze rąk i nóg oraz błonie śluzowej jamy ustnej

Po ok. 2 tygodniach choroba kończy się wyzdrowieniem

Ubój chorych zwierząt, szczepienia bydła i owiec, dezynfekcja ubrania.

Włośnica

Spożycie surowej zakażonej wieprzowiny lub dziczyzny

Nudności, wymioty, biegunki, potem wysoka gorączka, bóle mięśni, obrzęki na twarzy

Choroba nieuleczalna, można z nią żyć, jeśli inwazja larw jest niewielka. Śmiertelność 3-30%

Badanie poubojowe mięsa

Toksoplazmoza

Kontakt z jajami toksokar (gleba, spożycie niemytych warzyw i owoców, kontakt z zarażonymi zwierzętami oraz ich odchodami)

Objawy grypopodobne (podwyższona temperatura, powiększone węzły chłonne, bóle mięśni), podwyższona liczba granulocytów kwasochłonnych w organizmie, inne objawy zależą od umiejscowienia larw w organizmie

Nie leczenie choroby może spowodować nieodwracalne uszkodzenia

Przestrzeganie zasad higieny, odrobaczanie psów i kotów, wymiana piasku w piaskownicy, mycie warzyw i owoców, u dzieci nawyk mycia rąk

Wścieklizna

Ugryzienie przez chore zwierzę

Pieczenie w miejscu ukąszenia, gorączka, ból głowy, brak apetytu, nerwowość, halucynacje, konwulsje

Choroba jest nieuleczalna, zawsze, więc dochodzi do śmierci

Szczepienie zwierząt

Gąbczaste

zwyrodnienie

mózgu

Spożywanie wołowiny zawierającej priony

Kilka lat po zakażeniu: wahania nastroju, nerwowość, mimowolne ruchy, niepokój, utrata apetytu, bezsenność, zaniki mięśni, zaburzenia równowagi, mowy i wzroku

Zwykle śmierć, nowy eksperymentalny sposób leczenia ma zwiększyć szanse przeżycia

Rezygnacja ze spożywania wołowiny pochodzące z niewiadomego źródła

Borelioza

Bakterie przenoszone przez kleszcze

Rumień wędrujący, gorączka, osłabienie, bóle mięśni i stawów

Nieleczona może doprowadzić do niedowładów, uszkodzeń mózgu, u kobiet poronienia, uszkodzenia płodu

Środki odstraszające kleszcze

 

 

Poza chorobami odzwierzęcymi praca w rolnictwie może powodować zagrożenia układu oddechowego i zagrożenia dermatologiczne.

 

Tabela 2. Wybrane zagrożenia układu oddechowego i zagrożenia dermatologiczne:

 

Skąd się bierze?

Skutki zdrowotne

Zagrożenia układu oddechowego

Pyłki zbóż, zarodniki grzybów w kurzu pochodzącym ze zbiorów zbóż, roztocza

Astma i nieżyt nosa pochodzenia alergicznego

Środki owadobójcze, gryzący kurz i dym, pyłki pszenicy i jęczmienia

Skurcz oskrzeli, ostre chroniczne zapalenie oskrzeli

Zarodniki grzybów lub ciepłolubne grzyby (actinomycetes) ze spleśniałego ziarna lub siana

Zapalenie płuc

Zagrożenia dermatologiczne

Amoniak i sztuczne nawozy, pył ze słomy owsa i jęczmienia, pestycydy

Podrażnienia skóry

Promieniowanie słoneczne

Rak skóry, poparzenia słoneczne

Pestycydy, rozpuszczalniki, benzen, spaliny

Chroniczne zatrucia, zapalenie nerwów obwodowych, ostra i przewlekła encefalopatia (uszkodzenie mózgu)

 

 

Samo rozpoznanie choroby zawartej w wykazie chorób zawodowych nie jest jednoznaczne z uznaniem tej choroby za zawodową. Aby tak się mogło stać musi być uruchomiona odrębna procedura.

 

Zgłaszanie chorób zawodowych

W przypadku podejrzenia choroby zawodowej należy podjąć działania regulowane na podstawie rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. Nr 132, poz. 1115). Przedmiotowe rozporządzenie jest wydane na podstawie Kodeksu pracy i jest skierowane do pracodawców, ale stosuje się je odpowiednio do rolników nie będących pracodawcami. W tym rozporządzeniu znajduje się wykaz chorób zawodowych oraz szczegółowe zasady postępowania w sprawie chorób zawodowych.

 

Zgodnie z tym rozporządzeniem postępowanie w sprawie chorób zawodowych składa się z trzech etapów:

1. Zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej;

2. Rozpoznania choroby zawodowej;

3. Wydania decyzji o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

 

Podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się właściwemu państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu i właściwemu inspektorowi pracy, których właściwość ustala się według miejsca, w którym praca była wykonywana. Zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej może dokonać:

• lekarz, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie choroby zawodowej,

• lekarz stomatolog, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie wystąpienia u pacjenta choroby zawodowej,

• lekarz weterynarii, który podczas wykonywania zawodu stwierdził u rolnika mającego kontakt z chorymi zwierzętami, objawy mogące nasuwać podejrzenie choroby zawodowej,

• rolnik, który podejrzewa, że występujące u niego objawy mogą wskazywać na taką chorobę.

 

Właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie i kieruje rolnika na badanie w celu rozpoznania choroby. Do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej rozpoznania jest właściwy lekarz posiadający odpowiednie kwalifikacje, zatrudniony w jednej z następujących jednostek orzeczniczych I lub II stopnia:

 

Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są:

1) poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy,

2) katedry, poradnie i kliniki chorób zawodowych akademii medycznych,

3) przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego – w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i inwazyjnych,

4) jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja – w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u osób hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby.

 

Jednostkami orzeczniczymi II stopnia są:

W przypadku orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach wymienionych wyżej w pkt 3 – katedry, poradnie i kliniki chorób zakaźnych i inwazyjnych akademii medycznych, a w odniesieniu do gruźlicy również jednostki badawczo-rozwojowe prowadzące rozpoznawanie i leczenie gruźlicy.

 

Natomiast w przypadku orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w pozostałych jednostkach, wymienionych w pkt 1, 2 i 4, jednostkami orzeczniczymi są przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy. Lekarz zatrudniony w tej jednostce prowadzący badania wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu, bądź braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie otrzymuje państwowy inspektor sanitarny, rolnik oraz osoba, która stwierdziła podejrzenie choroby.

Jeżeli rolnik nie zgadza się z treścią otrzymanego orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą I stopnia może, w ciągu 14 dni od jego otrzymania, wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą stopnia II. Wniosek powinien wtedy złożyć za pośrednictwem jednostki orzeczniczej I stopnia. Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne.

 

Właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej i oceny narażenia zawodowego rolnika, wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

 

Decyzję tę przesyła m. in. zainteresowanemu rolnikowi. Od decyzji wydanej przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego przysługuje odwołanie do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, a od decyzji państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego – skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

 

Długotrwały uszczerbek na zdrowiu a ubezpieczenie

Osoba, u której stwierdzono chorobę zawodowa i w związku z tą chorobą nastąpił długotrwały uszczerbek na zdrowiu, jeśli podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników ma prawo w odrębnym postępowaniu przed Kasą Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego ubiegać się jednorazowe odszkodowania z tytułu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu bądź jeżeli w związku z tą chorobą stała się całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym może ubiegać się o rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, z późn. zm.). Orzeczenia dotyczące całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym oraz uszczerbku na zdrowiu wydają w pierwszej instancji lekarze rzeczoznawcy Kasy, a w drugiej instancji - komisje lekarskie Kasy. Na podstawie tych orzeczeń wydawane są decyzje Prezesa KRUS w sprawie przedmiotowych świadczeń. Od powyższych decyzji przysługuje prawo odwołania do sądu powszechnego.

 

Źródło: Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi „Bezpieczeństwo i higiena pracy w gospodarstwie rolnym”


Pokrewne etykiety

Dodaj komentarz