Strona główna Aktualności Aktualności: Polska Prezes KRIR Wiktor Szmulewicz uczestnikiem debaty organizacji rolniczych w sprawie przyszłości WPR

Reklama

Reklama

08 Paz
Prezes KRIR Wiktor Szmulewicz uczestnikiem debaty organizacji rolniczych w sprawie przyszłości WPR
Napisał Administrator |
Opublikowane w Aktualności: Polska
 
rozmiar czcionki zmniejsz rozmiar czcionki zwiększ rozmiar czcionki
Oceń ten artykuł
(0 głosów)

24 czerwca br. w Brukseli Prezes Krajowej Rady Izb Rolniczych Wiktor Szmulewicz wziął udział w spotkaniu przewodniczących rolniczych organizacji członkowskich Komitetu Copa z Austrii, Belgii, Holandii, Francji, Niemiec, Polski i Wielkiej Brytanii stanowiącym podsumowanie dotychczasowych spotkań bilateralnych i eksperckich, których celem było wypracowanie wspólnych konkluzji w zakresie przyszłości Wspólnej Polityki Rolnej po 2013 roku. Zainicjowane przez belgijskie Boerenbond dyskusje w szczególności miały za zadanie wzmocnienie dotychczasowego stanowiska Copa-Cogeca w przedmiotowej sprawie, a także wymianę opinii na temat roli i kształtu przyszłej WPR w nowej perspektywie finansowej Unii Europejskiej.

 

Zgodnie z ustaleniami, jakie zapadły na ostatnim posiedzeniu eksperckim w maju, podstawą dalszej debaty były możliwe scenariusze WPR po 2013 roku opracowane przez każdą z zaangażowanych organizacji na podstawie wniosków z 3 poprzednich debat. Prezentowane przez Krajową Radę Izb Rolniczych postulaty w tym zakresie przedstawiają się następująco:

  • Wspólna Polityka Rolna  po 2013 roku musi pozostać silnym, faktycznie wspólnotowym narzędziem zapewniającym kontynuację działalności rolniczej i produkcji żywności w Europie;
  • budżet WPR musi pozostać przynajmniej na tym samym poziomie, jednakże należy postulować o jego zwiększenie w związku z członkowstwem w UE nowych państw oraz postawieniu przed rolnictwem nowych zadań związanych z ochroną środowiska naturalnego i  walką ze zmianami klimatycznymi, gdzie sektor rolny wykazuje ogromny, niewykorzystany dotychczas w pełni potencjał (redukcja emisji i sekwestracja CO2, zachowanie bioróżnorodności, produkcja energii ze źródeł odnawialnych)
  • renacjonalizacja WPR jest niedopuszczalna z uwagi na prawdopodobne dalsze pogłębianie różnic w poziomie wspierania gospodarstw rolnych i rozwoju obszarów wiejskich, zatracanie wspólnotowego charakteru WPR uniemożliwiające wdrażanie jej idei i praktycznych funkcji regulacyjnych oraz zaburzenia konkurencyjności na jednolitym rynku wspólnotowym;
  • płatności bezpośrednie muszą pozostawać podstawowym instrumentem wspierania działalności rolniczej, wsparciu powinni podlegać jedynie aktywni zawodowo rolnicy tj. wykonujący usługi na rzecz społeczeństwa związane z ochroną środowiska i zachowaniem krajobrazu rolniczego oraz / lub produkujący żywność
  • z uwagi na takie samy standardy jakościowe obowiązujące we wszystkich krajach Unii Europejskiej należy zlikwidować ogromne dysproporcje, jakie występują w poziomie wsparcia w poszczególnych państwach;
  • WPR wymaga znacznego uproszczenia i większej przejrzystości ustanowionych w jej ramach mechanizmów finansowych;
  • różnice w wysokości płatności obszarowych wynikają zarówno z przyjętych historycznych  wartości referencyjnych plonów stanowiących podstawę naliczania dopłat jak i dowolności decyzji państw członkowskich w podziale dostępnych środków finansowych na I i II filar WPR. Dlatego należy przyjąć jednolity system naliczania płatności oparty o obiektywne, łatwo mierzalne kryteria, wśród których podstawowym powinien być areał użytków rolnych oraz ustalić na poziomie ogólnoeuropejskim stosunek I do II filara WPR (50:50)
  • w ramach I filara WPR powinny znaleźć się wszystkie elementy bezpośredniego wsparcia rolnictwa w formie dopłat (płatności ONW, rolno-środowiskowe). Jednocześnie istnieje głęboka konieczność kontynuacji pomocy rolnikom na ONW, gdzie wyznaczanie obszarów na terenach nizinnych w całej UE oparte byłoby na obiektywnych kryteriach klimatycznych (m.in. dostępność zasobów wodnych, średnia temperatura) i biofizycznych gleby (m.in. uziarnienie, odczyn pH);
  • środki dostępne w ramach II filara kierowane na poszczególne osi wsparcia rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z potrzebami krajowymi (decyzje w gestii państw członkowskich);
  • w ramach mechanizmów stabilizacyjnych należy zachować niektóre elementy sytemu interwencji rynkowej pozwalającej na efektywne zarządzanie nadwyżką w podaży surowców rolnych; decyzje dotyczące wykorzystania tych instrumentów muszą być podejmowane szybko, na podstawie uproszczonych procedur;
  • konieczne jest ustanowienie mechanizmów obronnych związanych z długotrwałą dekoniunkturą rynkową i drastycznymi wahaniami cen, w tym ogólnoeuropejskiego systemu ubezpieczeń; ich uruchomienie zależne od analiz utworzonego w tym celu wspólnotowego systemu monitoringu cen producenckich, bieżący monitoring wykorzystywany byłby także w celu podejmowania przeciwdziałań nadużywania pozycji innych ogniw łańcucha dostaw w stosunku do producentów rolnych;
  • potrzeba utworzenie ogólnoeuropejskiego systemu ubezpieczeń upraw i zwierząt gospodarskich na wypadek kataklizmów atmosferycznych i klimatycznych (susza, powódź, choroby zakaźne zwierząt) z udziałem finansowym Unii Europejskiej, kraju członkowskiego oraz rolnika;
  • z uwagi na ogromną dysproporcję sił w łańcuchu dostaw żywności pomiędzy rolnikami, a dostawcami i sieciami detalicznymi należy kontynuować wspieranie organizacji producentów w grupy i spółdzielnie rolnicze oraz umożliwić większy ich udział w kreowaniu wartości dodanej artykułów rolno-spożywczych.


  • Źródło: www.krir.gov.pl

Dodaj komentarz